2011
Menes speelt: Kans - Ga direct door naar Start

Menes speelde o.a. een gedeelte van deze voorstelling op het Gevaarlijk GOED festival.

2010
Menes speelt: Sterker nog - het onwaarschijnlijk gespierde verhaal van Theseus

‘Sterker nog’ is het achtste toneelstuk van de Nijmeegse theatergroep Menes. In dynamische, cartooneske scènes roept Menes een glanzende façade op die hoort bij roem en heldenstatus. Achter die façade schuilen onzekerheid, angst en het worstelen met identiteit. Waar de personages aanvankelijk onverwoestbare en perfecte striphelden leken, brokkelen ze steeds verder af.
De tekst werd speciaal voor Menes geschreven door tekstschrijver Simon van der Geest. De mythe van Theseus en het monster de Minotaurus wordt in ‘Sterker nog’ op een verfrissende manier nieuw leven ingeblazen.

2008-2009
Menes speelt: Lijk

'Lijk' is het zevende theaterstuk dat Menes ten tonele voert. Wederom een stuk vol menselijke eigenaardigheden, ditmaal onder een laag van bedrukkende familieverhoudingen en indringende spanning.

2006-2007
Menes speelt: Shake speelt: Romeo & Julia

Na succesvolle voorstellingen met teksten van Esther Gerritsen en Toon Tellegen komt Menes met een nieuw stuk.

De aloude tragische klassieker Romeo & Julia wordt door Menes én Shake in een eigentijdse setting geplaatst. Gedrevenheid, ambitie, uiterlijke schijn en geactreutel worden haarscherp naast elkaar gezet in een stijl die voor Menes zo herkenbaar is: eigenzinnig, humoristisch en pijnlijk tegelijk. Aanschouw de weg van tragedie naar komedie.

2005-2006

Menes speelt: Slaap je al
Slaap je al? is geïnspireerd op de korte verhalen van Toon Tellegen in zijn bundel "Twee oude vrouwtjes”. De voorstelling neemt het publiek zonder veel woorden mee in de innerlijke gevoels- en belevingswereld van twee geïsoleerde vrouwtjes. Ze kunnen niet zonder elkaar maar met elkaar is het ook niet altijd alles. Hun leven gaat zijn gangetje, maar onder hun stoïcijnse uiterlijk gaan tegenstrijdige emoties als een wervelwind te keer. Door kale en doeltreffende dialogen wisselen verlangen en jaloezie, woede en weemoed, maar ook humor, liefde en tragiek elkaar continu af.

“Ik vind het jammer dat je niet iets kan bewaren van iemand die doodgaat.”

“Zullen we elkaar eens proberen te kussen? Als het niets is, zien we wel weer verder”

“Jij bent eigenlijk heel lelijk.”
“Ik kan er niks aan doen.”
“Natuurlijk niet. Het ligt helemaal aan mij.”

2004-2005
Nog maar net klaar met de afronding van de vorige theaterproductie gaat Menes alweer druk in de weer met een nieuw stuk. Het stuk waarvoor Menes, in samenwerking met opnieuw Natasja Hollander als regisseuse, heeft gekozen heet ‘Vosje’ van Ad de Bont. ‘Vosje’ is een surrealistisch verhaal over twee zussen en de zoektocht naar hun ouders. Leven ze echt nog, of zit alles in hun hoofd? Wie is Beer? En wie denkt ‘Vosje drie’ wel niet dat ze is? ‘Vosje’ is een komische, licht absurdistische voorstelling voor iedereen met een levendige fantasie.

Mijn naam is Vosje één.
En ik ben Vosje twee.
Zo hebben onze vader en moeder ons genoemd.
Misschien omdat ze origineel wilden zijn.
Of misschien liep er net een vos over de binnenplaats.
Of misschien was het wel een idee van een van zijn ministers.
Of van een hofdame.
En durfde onze vader geen nee te zeggen.
We weten het niet.

We weten alleen dat we zo heten
En dat het raar is.

Ad de Bont heeft het stuk geschreven zoals kinderen spelen, van de ene naar de andere situatie zonder oordeel, enkel de ervaring en de verwondering. Het is een speels verhaal waarin alles gewoon is en hoort bij het leven, niets is abnormaal, het is spel en in het spel is alles mogelijk. Een interessante voorstelling voor jong en oud!

De voorstelling is gespeeld in verschillende theaters in Nijmegen waaronder de Lux. Ook dit jaar wordt Menes eerste op het Imtekato-festival.

2003-2004
Na een jaar van rust en aandacht voor andere belangrijke zaken des levens, is Menes weer helemaal opgeladen en zitten de spelers vol vernieuwde energie om wederom een succesvolle productie neer te zetten. Met wederom een nieuwe regisseur, Natasja Hollander, brengt Menes in 2004 het stuk ‘Alles’ ten tonele. ‘Alles’ is een bewerking van ‘Alles (Planeet Alles)’ dat geschreven werd door Esther Gerritsen, één van Neerlands beste toneelschrijfsters van deze tijd. 'Alles' is een stuk over menselijke eigenaardigheden. "Nietszeggende uitdrukkingen zijn van levensbelang. Je moet eerst de meest zinloze gewoontes van een soort aanleren wil je kunnen infiltreren; Geef mijn portie maar aan fikkie. Laat de boel maar de boel. Leuke blouse. Ja hè? Alles heeft zijn nadeel. Een reflectie op het mens zijn.

Na opnieuw een zege op het Imtekato-festival 2004, krijgt Menes de kans om in verschillende steden nogmaals op te treden. Hierna begint een tour door Nederland, allereerst in de zomer op het Utrechts festival ‘De Beschaving’ en daarna in Rotterdam. Menes wordt ook geselecteerd om in november deel te nemen aan het studententheaterfestival te Groningen waar deelnemers uit het hele land strijden om de felbegeerde wisselbokaal. Menes neemt deze uiteindelijk totaal onverwachts, maar uiteraard onder luid gejuich, mee naar huis. Volgend jaar zal Menes wederom ter plaatse zijn om haar titel te verdedigen.

2001-2002
In oktober 2001 gaat Menes wederom vol goede moed aan de slag. Met een nieuwe regisseur, Joost Brouwer en een nieuw stuk ‘Ecstasy’ van Gerard-Jan Rijnders . Menes heeft het stuk bewerkt en omgedoopt tot 'Borrelen'. In 'Borrelen' zien we een Nederlands gezin terugkijken op hun eigen ondergang. We zien de ruzies, de miscommunicatie en de pogingen daaraan te ontsnappen. ‘Borrelen’ is een mix van schijn en werkelijkheid. Een modern gezinsdrama gehuld in een laag zelfspot en ironie.

Ook dit stuk valt tijdens het Imtekato-festival te Nijmegen in goede aarde bij de jury, waardoor Menes haar eerste overwinning in de zak mag steken. Met glans winnen zij de eerste prijs!

2000-2001
Na een eerste jaar van hard werken en hard lachen zette Menes in het voorjaar van 2001 het stuk ‘Na de regen’ van Sergi Belbel op de planken. ‘ Na de regen ’ is een zwarte komedie die zich afspeelt op het dak van een groot modern kantoorgebouw. Daar is waar de jonge werknemers en werkneemsters stiekem even komen om te roken, want binnen mag het niet. Nergens. Dat dak boven op de 49e verdieping is ook de plek waar alle spanningen heel even zichtbaar worden, om daarna weer snel te worden weggestopt onder de veelal grijze kledij en hiërarchische verhoudingen. En zoals een van de personages verzucht: "Regende het maar". Dit Vlaamse toneelstuk werd door Frank Gunning geregisseerd. Menes heeft voorstellingen in Nijmegen en Utrecht gehad. Tijdens het Imtekato-festival in Nijmegen behaalde Menes met deze voorstelling ook haar eerste succes, een derde plaats bij het Imtekato-festival.